50 shades of Black

 

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 17-03-18; www.amigoe.com

Het is alweer jaren geleden dat hij zich bij de coachingspraktijk aanmeldde; een rustige, gemoedelijke Nederlandse jongen. Hij bekeek het leven met de voor hem zo typerende nuchtere blik en zelfspot. We hadden meteen een klik.

Maar al tijdens de eerste kennismaking viel het me regelmatig op dat hij wel erg hard voor zichzelf was. Zo benoemde hij vaak eigenschappen van zichzelf als ‘dom’ en ‘eigen schuld’, en riep hij geregeld uit ‘dat heb ik weer, hoor!’.De aanleiding voor zijn komst was zijn werk. Of vooral: Waarom het -uiteindelijk- telkens op niets uitliep als hij ergens werkte.Terwijl hij toch een goede opleiding en aardig wat ervaring op zak had.

Hij schetste het beeld van zichzelf als iemand die gemotiveerd begon, goede contacten had met collega’s, en van aanpakken wist. Maar die gaandeweg overbelast raakte, fouten begon te maken, wrijving kreeg met leidinggevenden en uiteindelijk de functie niet meer kon vervullen.

Wat er daarna gebeurde was meestal hetzelfde patroon: hij was eerst altijd blij verlost te zijn, maar dat gevoel was meestal van korte duur. Daarna kwam het gevoel van leegte en falen. Om vervolgens te vluchten in uitgaan, continu afspraken buiten de deur maken, en daarbij net iets teveel alcohol drinken. Als die fase weer voorbij was, kwam de klap: doelloos en eindeloos in de hangmat hangen, niemand willen zien, zich afsluiten voor vrienden, en nachtenlang wakker liggen en piekeren. Deze perioden duurden echter vaak relatief kort, en hij wist zichzelf na een dag of 3 altijd weer op te peppen en tot de orde te roepen. Perioden van het type ‘lighter shade of black’.

Vervolgens begon dan de realiteit weer door te dringen en het geld op te raken. Hij begon weer fanatiek te solliciteren, om daarna weer ergens te gaan werken waar zijn hart niet lag. Want dat was deel van het probleem; hij wist desgevraagd ook nooit goed wat hij nou eigenlijk precies wilde doen. Hij had geen passie, geen uitvergroot talent of doel. Dus hij deed maar wat, om bezig te blijven, om geld binnen te brengen.

Wanneer ik hem confronteerde met de ‘lighter shade of black’ gevoelens, vielen de woorden ‘lichte depressie’ weleens. Al snel maakte hij daar een grapje van; die woorden mochten niet meer vallen, dus bedachten we nicknames. Hij wilde het nog niet onder ogen zien.

Maar het patroon bleef. Ik bleef zijn gedrag spiegelen, zijn stemming benoemen en coachte hem gedurende langere tijd. Tijden van zon, en tijden van black, en alle kleurvarianten ertussenin. Maar: hij wilde groeien, ging bewuster leven en probeerde zijn grilligheid op  arbeidsgebied te doorgronden. In de tussentijd kreeg hij een relatie met een meisje in Nederland.

We kwamen uiteindelijk een heel eind, en hij had zijn leven weer aardig op orde. Op Curaçao was er immers altijd weer de zon, een feestje, vrienden en de nodige afleiding….Totdat hij naar zijn thuisland terugverhuisde.

De kou en duisternis aldaar sloegen in als een bom, en het altijd binnen zitten hielp ook niet mee. De nieuwe relatie werd na een tijdje een gewone relatie, en toen was er geen houden meer aan: de Darkest Shade of Black sloeg in. Er viel nu niets meer te ontvluchten, anders te benoemen, of op te peppen: er was sprake van een vreselijke, nietsontziende depressie en die ging na een paar dagen absoluut niet over.

Ditkeer werd mijn advies om gespecialiseerde, professionele hulp in te schakelen niet weggewuifd, maar ter harte genomen. Een zware, chronische depressie gaat zelden vanzelf over en kan bovendien gevaarlijk zijn, bijv. vanwege de relatie met suïcide.

Mijn coachee zocht en kreeg de juiste hulp. De diagnose ‘depressie’ werd al snel officieel vastgesteld, en toen kon hij het zelf niet langer ontkennen. Er werd een goed begeleidingstraject uitgestippeld, die te zijner tijd ondersteunt werd door medicatie. Het coachingsproces had een verandering doorgemaakt van samen onderzoeken, spiegelen en erkennen, naar herkennen, oorzaken aanpakken en leren aanvaarden.

Mijn coachee en ik hielden contact. Hij kreeg meer innerlijke rust, leerde zichzelf accepteren, gooide het roer om en ging een heel andere opleiding volgen. Inmiddels heeft hij een leuke nieuwe baan gevonden, die hij bewust en met zorg had gekozen. Zijn relatie heeft het uiteindelijk niet gered, omdat zijn vriendin de depressies niet meer kon handelen.

Depressies zijn complex van aard, haast ongrijpbaar, en ze komen voor in alle soorten en maten. Maar ze zijn ook veelvoorkomend, en menselijk. Dus waarom rust er dan toch nog zo’n taboe op depressief zijn, en andere mentale ziekten? De bekende nederlandse radio DJ  Stephan Bouwman besloot onlangs, live op de radio, om het taboe te doorbreken: hij deed huilend en dapper zijn verhaal. Hij kreeg vervolgens enorm veel fijne reacties van gelijkgestemden. Ook voor Nederlandse begrippen was dit ongekend.

Laten we ook op dushi Korsou onze ogen niet sluiten voor mentale ziekte nr 1: depressiviteit. Laten we degenen die eraan lijden de ruimte geven om zich te uitten. Biedt een luisterend oor aan mensen die omgeven zijn door die nare, zwarte wolk. Een wolk die niet op te lossen is met wat positiviteit. Laten we signaleren, het onderwerp bespreekbaar maken, goed doorverwijzen, en ons -vaak harde-  oordeel bijstellen. Want er bestaat niet zoiets als ‘gek’ of ‘normaal’; aan ieder van ons mankeert wel iets. En dat maakt de samenleving menselijk, divers en kleurrijk.

 

Een heerlijk dagje naar het strand 

Een nieuwe blog met een misleidende titel.
Het roept immers beelden op van tropische vergezichten, wuivende palmen, zon, zee, ligbedden en ontspanning.
En dat klopt; het was er allemaal! Behalve dat laatste….

Twee weken geleden besloot ik, dat ik wel weer eens een zalige stranddag had verdiend. Na een werk-weekend vol bonnetjes/administratie/belastingdienst- ellende, vond ik dat ik daar wel een beetje recht op had.

Onderweg ging het al mis. Ik parkeerde de auto langs de weg op een schaduwplekje. En bracht mijn make-up aan. Wat ik vooraf -gezien de zwemplannen- niet van plan was. Dat vergat ik echter, en dus ik ging enthousiast in de weer met eyeliner, lipstick en ook mascara…die niet waterproof was. Dom!

Eenmaal aangekomen moest ik entree betalen; dat is heel normaal op een betaald strand. Alleen ontdekte ik na 1 blik op mijn portemonnee, dat die nogal..euh..leeg was. Toen dit akkefietje eenmaal omslachtig opgelost was, vond ik dat ik ondanks lactose intolerante neigingen, best een Cafe Latte mocht. Maar de gloednieuwe barjongen -met de prachtigste kleur blauwe ogen ooit- wist niet hoe dit gemaakt moest worden…

Toen ook dit weer opgelost was, besloot ik om maar even naar het toilet te gaan. Moet tenslotte ook gebeuren. Er hing groot een nieuw bordje op de deur: ‘No paper towels in the toilet please!’. En toen ik een blik in de toiletpot wierp, moest ik constateren dat de voorgaande bezoeker goed kon lezen: Er lag geen toiletpaper in, maar wel een oude, vieze sigarettenpeuk…

Nog tijdens hetzelfde toiletbezoek en vóór het zwemmen, kwam ik er met een schok achter, dat mijn maandelijkse ongemak der menstruatie zich -net die dag- had aangediend. Ik hoopte nog op een wonder, dat de Rode Zee niet echt door zou zetten, maar iedere vrouw weet, dat dat meestal tevergeefse hoop is.
Hoeveel pech kan een mens hebben?

Heel veel, zo bleek al snel toen ik mijn strandtas opensloeg… Ik wilde mezelf net lekker op een ligbedje installeren, toen ik zag dat ik geen handdoek bij me had! Vergeten en thuis laten liggen. Heel slim, maar niet heus…
Een nabij gelegen massagesalon bood uitkomst, en even later lag ik dan eindelijk op mijn fluoroze leen-handdoek in de zon. Een zalige zwemtocht ruïneerde mijn nieuwe kapsel, maar dat had ik er graag voor over.

Toen ik even later in de spiegel keek, zag ik dat de non-waterproof mascara aardig voor me was geweest. Gelukkig! Totdat ik even later, weer terug op mijn ligbedje, een traanoog kreeg. Dat krijg ik ongeveer eens per jaar, en die dag was dus net -je raadt het al- vandaag. Als een vrouwelijke Alice Cooper bracht ik de rest van de uren door op het strand, de ruimschoots uitgelekte mascara wegdeppend met mijn zakdoek (om de leen-handdoek te sparen…)

Even later besloot ik maar te gaan pinnen; geen contant geld op een strand is reuze onhandig. Daar aangekomen zei de security-guard: De machine is leeg hoor, u moet geduld hebben….

Natuurlijk beste man, geduld te over na ruim 11,5 jr wonen op Curaçao!
Na een poos kon ik dan toch pinnen. Terug bij mijn bedje kreeg ik trek, en bestelde een soep. De serveerster  wist bij God niet welke soep er op de kaart stond, en ging het ‘even navragen’. Ze vergat daarna van mijn bestaan, en keerde nooit meer terug.

Hongerig bleef ik liggen, en ineens was het gedaan met de rust: Een leeggelopen cruiseschip bevolkte plots het hele strand!
Welja, gezellig, al die luid kakelende mensen, gillende kinderen, en groepen toeristen.

Net toen ik bedacht dat het lot mij wel heel ongunstig gezind was vandaag, lachte het geluk mij weer toe. Een aardige toeriste (uit Twente, zoiets schept meteen een band) bood mij haar ticket aan. Het was een ticket voor een gratis 10 minuten-massage, bij de masseuse van de fluoroze handdoek! De actie duurde tot 11.00. Hoe lief, ik greep de kans met beide handen aan.

Daar aangekomen keek de dame op de klok. 10.54. Ze zei nors: Te laat, de tijd is om. Ik zei dat ik het wel begreep, en bedankte haar weer voor de handdoek. Dat deed haar kennelijk besluiten om me toch te masseren. En ze ging door tot 11.10! Tegen het einde bleef ze een bepaald -pijnlijk- plekje in de nek masseren. Ik vroeg haar wat dat specifieke pijnpunt kon betekenen. Ze antwoordde: ‘O, dat is heel simpel mevrouw, dat is dé plek voor stress!’
Goh, écht….?!

Voor alle zekerheid besloot ik om het zekere voor het onzekere te nemen, en snel daarna naar huis te gaan. Waar alles weer lekker normaal & hectisch was… 😉

X Tropische groeten,

Niki

Chris Cornell in de Hemel/Say Hello to Heaven

Het is in de nacht van 18 op 19 mei 2017. Petrus staat slaperig aan de Hemelpoort als zich ineens, onverwacht, een nieuwe Hemelgast aandient. Hij wrijft zich in de ogen, en kijkt nog ‘ns goed, want: is dat niet…?

De gast kijkt zelf ook zeer beduusd; hij is hier ongeplanned en voortijdig, maar meldt zich braaf. Net als hij z’n naam wil zeggen, is Petrus hem voor:  Jij bent toch Chris Cornell, de bekende rockzanger uit Seattle? Die van die sombere liedjes!’ Chris glimlacht schuchter, knikt, en vraagt of hij naar binnen mag.
Petrus twijfelt, en vraagt om een paar minuutjes geduld. Chris knikt weer: Hij heeft nu immers alle tijd van de wereld!
Petrus is al snel terug.’Dank voor het wachten. Ik heb het even voorgelegd aan de Hemelraad -het was tenslotte toch een dood door eigen hand- maar we waren er vrij snel uit: Jij hoort gewoon bij ons in de Hemel thuis, dus:  wees welkom!’. Chris -doodmoe en ietwat ontdaan- is opgelucht en loopt door de poort naar binnen. Wat hij daar aantreft is onbeschrijflijk; zó mooi, zó vredig, en zó zonnig! Dat is hij niet gewend van somber, koud en eeuwig natgeregend Seattle. ‘Maybe I can get used to this’ denkt hij nog.

Petrus geeft hem een korte update; er is wat onenigheid tussen de engelen ontstaan door zijn komst, ‘een soort tweedeling, zeg maar. Iets  soortgelijks gebeurde na de komst van George Michael. Maar ze komen er vast wel uit; dat doen ze altijd’. Nog maar net binnen merkt Chris dat Petrus gelijk had. Een groepje bezorgde engelen wacht hem op. ‘Tja, hoe zal ik het zeggen’ zegt hun woordvoerder Gabrïel. ‘Tot nu toe waren wij altijd degenen die het mooiste zongen hier. Angelvoices, je weet wel. Dus…nu hopen we niet dat jij.. euh.. al onze glorie gaat stelen’. Chris zucht verbouwereerd, maar krijgt de kans niet om te reageren, want daar komt al een ander groepje om hen heen staan, aangevoerd door engel Michaël. ‘Wees welkom jongen! Wat fijn dat jij ons komt versterken! Het Engelenkoor kan best nog een zanger gebruiken!  We beloven je dat je de coolste en meest uitdagende solo-partijen krijgt. Maarre..mogen wij nu je handtekening?’. Er wordt nog wat onderling gekibbeld tussen de groepjes, maar het blijft beschaafd. Ze zullen er inderdaad wel uitkomen, maar Chris loopt snel verder. Hij is net binnen en heeft helemaal geen zin in gedoe. Het hele doel van zijn hemelse reis was nou juist, om rust en vrede te krijgen.
Terwijl hij verder loopt, ziet hij in z’n linkerooghoek een wel heel bekend, charismatisch gezicht. Hij ligt lekker languit in de hemelse hangmat, omgeven door brood en wijn. Chris tikt hem vriendschappelijk maar respectvol op z’n schouder en zegt: ‘Hey, ik ken jou! En ik heb ooit nog eens een lied over je geschreven en gezongen’. Lachend gaat de man rechtop zitten, en wil van blijdschap en verbazing eigenlijk even vloeken, maar corrigeert zichzelf net op tijd.  Hij stelt zichzelf -heel onnodig – voor als ‘Jezus Christus uit Nazareth’. ‘Maar zeg maar gewoon JC. ‘Dat lied’ vervolgt hij, ‘ging toch vooral over mijn hóuding, aan dat rot-kruis’. Chris knikt, inmiddels heeft hij zelf ervaring met dat hangen en bungelen. ‘Een totale klote-situatie’ zegt hij. ‘Mijn idee’ beaamt JC. ‘Maar wat ik je altijd het meest kwalijk heb genomen….’ Chris luistert aandachtig. ‘ ..is dat jij -ondanks dat we zoveel op elkaar lijken- een nog veel mooiere kop met lang haar hebt, dan ik!’ Ze lachen allebei luid. ‘En je hebt nog krullen ook, die heb ik nou altijd al gewild…’. Er ontstaat een geanimeerd gesprek over shampoos en de nieuwste aardse trends in baarden, en Chris vermoed al snel dat hij het hier wel naar z’n zin gaat krijgen. JC stelt voor om nog even wat wijn te maken voor Chris. Daar heeft Chris wel oren naar; er kan immers niemand verslaafd worden in de Hemel! Bovendien heeft hij dat altijd al eens live willen aanschouwen, hoe Jezus nou van water wijn maakt. Binnen 5 minuten staat er een goddelijke Chardonnay Cielo voor Chris’ neus. ‘Dit wil toch iedereen kunnen, man!’ zegt hij, terwijl hij een slok neemt. Als JC vlak daarna even wordt weggeroepen, roept hij over z’n schouder naar Chris:’ Iedere 1e zondag van de maand geef ik een ‘Van Water naar Wijn’-workshop, kijk het gerust even na op het Hemelrooster!’
Chris ontspant zich meer en meer, en loopt gemoedelijk met z’n wijntje rond, totdat hij het plotseling hoort: Waarlijk hemelse klanken! Als een magneet wordt hij ernaartoe getrokken. Hij zoekt waar het geluid vandaan komt, als ineens Heath Ledger hem te hulp schiet: ‘Cool he? Hier rechtsaf is de Nirvana Zaal, daar treden onze muzikanten dagelijks rond middernacht op. Je boft kerel, want er is nu een wel heel bijzondere guitarsolo gaande . Go check it out,voor het voorbij is!’.  Als Chris rechtsaf slaat, weet hij níet wat hem overkomt: de juichende menigte bestaat uit joodse meisjes die vrolijk dansen naast moslim mannen, die op hun beurt weer uit hun dak gaan met een groepje Atheïsten (die nooit hadden verwacht nog eens in de Hemel te komen).  ‘Wat een geweldige ervaring, zo kan het dus óok’, mompelt Chris. Mensen van alle leeftijden, rassen, geaardheden, gezindten en achtergronden genieten samen van de show, en er valt geen onvertogen woord. Alle menschen werder Brüder, maar Chris heeft tot de hemel moeten wachten om het daadwerkelijk mee te mogenmaken.  Net als hij over de grootste verbazing heen is, hoort hij het ineens: het gierende gitaargeluid van Jimi Hendrix himself! En verrek, en doet nu ook een achtergrondkoortje mee, bestaande uit Lemmy, Jaques Brel & Amy Winehouse. Chris straalt van oor tot oor.

‘Hoe voel je je nu?’ vraagt een geïnteresseerde William Shakespeare. ‘Well, like I’ve died, and gone to Heaven ’antwoord Chris spontaan. Shakespeare schudt meelevend zijn hoofd en denkt ‘typische debutanten-reactie’. Hij kijkt Chris diep in de ogen, en zegt ‘Waarde vriend, daar bén je nu ook’. ‘O ja, dat is waar ook…’ realiseert hij zich ineens. En dan voelt Chris zich opeens intens verdrietig. Hij zit hier enorm te genieten, terwijl hij er op aarde -voor zijn eigen gezin, bandmaatjes, familie, fans en vrienden- niet meer kan zijn. Ach…als ze dit toch eens konden zien en meemaken! Dat zijn fans en niet-fans zo gebroederlijk naast elkaar zouden kunnen leven, dat zijn muziekmakkers zich konden vergapen aan de genialiteit van Prince en Bowie, en nog  1 keer samen konden lachen om de grofgebekte grappen van Robin Williams & Rik Mayal….Dat iedereen elkaar verstaat én begrijpt, omdat er een hemelse, liefdevolle taal gesproken wordt die alle culturen en landen overstijgt. En vooral, dat zijn 3 lieve kinderen  een Masterclass ‘Moonwalken voor Beginners’ kunnen volgen, gegeven door Michael Jackson zelf! Dat zag hij zojuist in de gauwigheid staan op het Hemelrooster. O, wat zou hij hen nu graag dicht tegen zich aanhouden, en dit alles met hen delen; hij wilde ze helemaal nog niet loslaten.…

Net als het hem eventjes teveel wordt, voelt hij een arm om zijn schouder. Hij kijkt opzij. Het is zijn dierbare vriend, zanger Andrew Wood! Chris valt hem om de nek en moet een traantje wegpinken. Hij is zó dankbaar voor dit weerzien! Op een afstandje kijken zijn mede grunge-rockers Kurt Cobain en Layne Staley geamuseerd toe. ‘Jullie kunnen nu een Grunge Supergroup gaan vormen, en een celestial revival starten!’ gilt Whitney Houston hen stralend toe. ‘Wat ziet ze er gelukkig uit’, denkt Chris, ‘zo fijn herenigd met haar dochter’. Chris lacht nu breeduit. Toen hij nog aan de Hemelpoort stond, voelde hij zich knap ‘Alone in the Superunknown ‘. Nu niet meer. Zijn verdriet zal hij omzetten in kracht; hij zal zijn gezin op afstand liefdevol begeleiden. Zijn muziek, en die van al die andere beroemde hemelgasten, zal eeuwig voortleven.  En zijn stem zal luid en duidelijk klinken in het Engelenkoor. Maar nu even niet. Nu gaat hij rustig genieten van de rest van het concert; Freddy Mercury, Al Jarreau en Maria Callas beginnen net aan een Greatest Hits-medley. En daarna volgt, speciaal voor hem, een Rock ‘n Roll- versie van Black Hole Sun, door Elvis Presley.
Omringd door zijn vrienden, geeft hij zich helemaal over aan de heerlijke klanken, als hij plotseling merkt dat er iets aan hemzelf veranderd.  Hey, wat is dat? Zijn eeuwige donkere kleren hebben plaatsgemaakt voor een trendy wit gewaad. Hij is gewichtloos geworden, en voelt ineens 2 mooie, grote, stevige vleugels aan weerszijden… Een hemelse transformatie. En God -ook  wel Allah, Vader, of anders genoemd- die al die tijd rustig vanuit zijn wolkentroon toekeek, zag dat het goed was. Hij fluisterde door de witte wolkenlucht…..

….Goodbye Chris Cornell! Hello Angel Christopher; Say hello to Heaven ❤

 

X Niki

Niki blogt

50 shades of Black

  Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 17-03-18; www.amigoe.com Het is alweer jaren geleden dat hij zich bij de coachingspraktijk aanmeldde; een rustige, gemoedelijke Nederlandse jongen. Hij bekeek het leven met... Lees verder →