Lachen mag!

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 26-10-19; www.amigoe.com

“Is dat nou niet zwaar, altijd maar luisteren naar de problemen van anderen?”

“Het zal wel pittig zijn he, al die zorgen die zoal voorbij komen?”

“Kun je al die verhalen wel van je afzetten, als je werkdag erop zit?”

Nee. Nee. En: Ja.

Coachen is geen tranendal; coachees zijn vaak heel leuke,- leergierige,-interessante mensen; problemen en zorgen zijn niet per definitie zwaar, maar gewoon menselijk, en last but not least: Lachen mag!

De humor is nooit ver weg als je werkt met mensen. En dat is maar goed ook. Want de kracht van humor is –tijdens coachingsprocessen- niet te onderschatten. Het zou goed zijn als er in de huidige coachingsopleidingen wat minder aandacht werd besteedt aan gesprekstechnieken en oefeningen, en wat meer aan humor als hulpmiddel. Waarom?

Neem nou Karel (gefingeerde naam). Hij kwam een paar jaar geleden uitzichzelf bij me, hoewel zijn werk de opdracht voor coaching had gegeven. Niks via de HR manager, of via de afdelingsmanager: hij belde me zelf en legde rustig en helder uit waar hij behoefte aan had. We spraken af om kennis met elkaar te maken. Zoals ik vorige keer al schreef, kies ik daarvoor vaak neutrale, laagdrempelige locaties uit. Maar Karel wist het nog beter gemaakt, hij koos voor een gezellig restaurantje in de buurt van het strand.

Heel galant opende hij de deur, en stelde zichzelf voor. Al na 5 minuten maakte hij -als een soort Icebreaker- een grap. Een gulle lach van mij volgde. We bleken dezelfde soort humor te hebben. Hij legde uit wat er speelde op zijn werkplek bij een lokale retailer, en lichtte toe wat zijn eigen aandachtspunten waren. Men had hem -als bedrijfsleider en toekomstig directeur- verteld, dat hij ‘dichter bovenop de markt’ moest gaan zitten, dat hij ‘agressiever’ aan accreditatie moest gaan doen, en dat hij zijn team ‘keihard’ moest aanpakken om nog betere resultaten te boeken.

Maar er was éen probleem: Karel is helemaal geen agressieve ‘go-getter’. Karel is een relaxte, opgewekte man van middelbare leeftijd die vooral met plezier en kennis van zaken zijn werk wil doen. Met de beste resultaten tot gevolg uiteraard, maar niet op de manier die zijn CEO voorstelde. Want dat paste gewoon niet bij hem.

Na dat eerste gesprek volgden nog diverse sessies, waarbij De Gulle Lach telkens terugkeerde. Sessies waarin Karel steeds meer tot de conclusie kwam, dat hij eigenlijk prima was, zoals hij is. Maar dat hij het accent op cruciale momenten, op andere dingen moest leggen. Confrontaties niet langer uit de weg moest gaan; kansen grijpen wanneer ze zich aandienden, en zijn gezicht vaker bij ‘events’ moest laten zien, maar dan wél bij de events die bij hem pasten. Dit alles was een grote opluchting voor hem, want tijdens onze gesprekken was te merken dat Karel -ondanks zijn ogenschijnlijk opgewekte aard- behoorlijk had geleden onder de beeldvorming van ‘te aardig’, ‘te weinig assertief’ en ‘te relaxed’.

Op die serieuze momenten tijdens het coachingsproces, oogde hij ineens down, en diep ontevreden met zichzelf. Hij voelde zichzelf een ‘loser’ die het nooit goed genoeg kon doen. Een leider die niet extravert en populair genoeg was. Iemand ook, die het juiste beroep (sales & marketing) had gekozen, maar in de verkeerde functie (leidinggevende) terecht was gekomen. Telkens wanneer die momenten zich aandienden, werden er actuele werk-anekdotes door hem verteld. Anekdotes die moesten illustreren hoe de situatie was ontstaan,- of in de praktijk uitgepakt. Maar door de droogkomische, amusante en beeldende vertelstijl van Karel kreeg ik iedere keer weer ergens in het gesprek een glimlach om mijn mond. Soms moest ik een schaterlach onderdrukken. Karel’s gezicht lichtte op als hij dit zag gebeuren. Het gebeurde regelmatig dat we vervolgens alsnog samen de slappe lach kregen. Om een op hol geslagen campagne, een uit de hand gelopen training, een rood aangelopen baas die scheldend door de winkels trok, om Karels eigen onvermogen de orde te bewaren tijdens vergaderingen, etcetera. Na zo’n lachbui kon Karel er weer even tegen en, wat belangrijker is, hij kon weer relativeren.

Hij kwam tot de conclusie dat wat er gebeurde best hilarisch was. Dat het destijds allemaal heel érg leek, maar eigenlijk de volgende dag alweer vergeten was. Dat hij ondanks zijn ‘ramp-vergaderingen’ toch een hele goede, vertrouwde en produktieve sfeer-zowel als mentaliteit in het team had gecreërd. Dat zijn ‘cijfers’ vergeleken met andere afdelingen ver bovengemiddeld waren. En dat hij helemaal niet zo wilde worden als de stoet van ‘Egotrippers, Macho-Haantjes en Opportunisten’ die dagelijks aan hem voorbij trok. Na iedere sessie, of die nou luchtig of intensief was geweest, vertrok hij met een lach om de mond.

Mijn rol was die van spiegel en klankbord, en ik gaf hem voorbeelden van leidersschapsstijlen, van momenten waarop hij –op zijn manier- het verschil kon maken. Karel formuleerde vervolgens fanatiek zelf zijn doelen, werkte daar actief aan, en begon langzaamaan vrede te sluiten met zichzelf in de rol van leidinggevende. Ik zag het gebeuren: hij kreeg veel meer zelfvertrouwen. Vanuit dat zelfvertrouwen bouwde hij zichzelf op als Aardige Leider, en verrek…het werkte! Na een halfjaar kreeg hij de promotie tot directeur, en inmiddels is hij dat alweer enkele jaren, met succes.

Zijn levensmotto? ‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’. Prachtmens.

Het Kennismakingsgesprek

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 28-09-19; www.amigoe.com

Misschien denkt u, dat een Lifecoachingstraject meteen van start kan gaan. Bellen, afspreken, go!
Maar dat is zelden waar.

De start van een coachingstraject, zeker Lifecoaching, is altijd een kwestie van wederzijds vertrouwen.
Je kunt binnen de reguliere hulpverlening misschien niet altijd de hulpverlener kiezen die het beste bij jou past; bij particuliere persoonlijke-ontwikkelingsbegeleiding zoals coaching kan dat dus wél. En dat heeft alles te maken met het zogenaamde Kennismakingsgesprek.
Ik zal uitleggen hoe dat werkt -en werkte- in de praktijk:

Aanmeldingen voor coaching komen tegenwoordig binnen langs allerlei wegen. Vroeger werd er veel door mensen met hulpvragen aangevraagd of gebeld wanneer de behoefte aan ondersteuning of hulpverlening groot was. Zo’n (hulp-) vraag werd vaak neergelegd bij een huisarts, of – in geval van jeugdigen- via scholen of zorgteams.
Zij waren vaak degenen die hulpvragers vervolgens doorverwezen naar het para-medische circuit, bestaande uit bijv. maatschappelijk werkers, psychologen of psychiaters.
Van daaruit kwamen hulpvragers automatisch terecht in een systeem van wachtlijsten, intaketrajecten en bureaucratie. Vervolgens kregen ze iemand toegewezen met wie het al dan niet klikte. Iemand die op dat moment beschikbaar was. Vanaf dat moment was je bij die willekeurige persoon ‘patiënt’ of ‘client’. Hulpvragers bleven – omtrent hun hulpverlening-vaak bescheiden in de luwte, toch nog enigszins geplaagd soor schaamte. Je roept tenslotte niet zomaar dat je patiënt bent, en hulp nodig hebt van een professional. Eigenlijk, zo werd vaak gedacht, moet je dat toch zelf wel kunnen: jezelf helpen en je issues oplossen?

Tegenwoordig gaan hulpvragen vaak nog steeds dezelfde weg, met dat verschil dat er veel meer keuze is uit gespecialiseerde hulpverleners. Ook zijn hulpvragers wat mondiger en geven vaker voorkeuren aan. Het taboe op reguliere hulpverlening is inmiddels iets kleiner gelukkig, maar – ook hier op Curacao – zeker nog niet verdwenen.

In de wereld van Lifecoaching gaan die dingen meestal anders. Bij m’n eigen praktijk bijvoorbeeld, komen de aanvragen binnen via de website, telefoon, organisaties, What’s App en overige social media, email en door persoonlijk contact. Belangstellenden selecteren je soms via via, op basis van eerdere persoonlijke ervaringen van andere coachees, – en verhalen. Door social media krijgt de coach ‘een gezicht’. Er wordt vervolgens meestal persoonlijk door de coach gereageerd, zo snel mogelijk zonder al teveel bureaucratische perikelen, en er wordt vooraf een kennismakingsgesprek geplanned. Vaak gratis.

Dat laatste is heel belangrijk. Want met een coach in zee gaan die je niet vertrouwd, met wie het niet klikt, is zo zonde van je tijd en energie. Voor beide partijen, want zo’n traject is doorgaans geen lang leven beschoren.
Wanneer er kosteloos een eerste gesprek kan worden gevoerd, wordt de drempel lager, de relatie gelijkwaardiger en de keuzemogelijkheid groter. Dus op het moment dat je voor één bepaalde Lifecoach kiest, doe je dat vaak met volle overtuiging en vertrouwen. En daardoor is de kans van slagen, van een succesvolle samenwerking, meteen al zoveel groter.

Voor mijzelf als coach zijn die kennismakingsgesprekken héel waardevol en ook vaak erg leuk. Er komt een bonte verzameling van mensen voorbij die in zichzelf willen investeren. Jong, oud, vermogend en minder vermogend, multicultureel, en met allerlei variaties van achtergronden, beroepen en studies. Je ontmoet elkaar op neutrale, vaak gezellige locaties, en wanneer er een klik is, mag je deelgenoot worden van heel rijke, persoonlijke verhalen.

Soms zijn mensen bloedzenuwachtig, soms relaxed, opgelucht of afwachtend. Het is als coach dus zaak om altijd dicht bij jezelf te blijven, jezelf ook als mens te laten zien. En te handelen vanuit gelijkwaardigheid en oprechte interesse. Mensen voelen haarfijn aan of jij als coach integer bent, en eerlijk.

Ik ontmoette mensen die steeds angstig om zich heenkeken, bang om een bekende tegen te komen, maar ook mensen die heel chill een lunch voorstelden, of met wie je na 5 minuten al de slappe lach kreeg.

Niets is zo mooi, als wanneer de Vrager afstandelijk, afwachtend, wantrouwend of zenuwachtig het gesprek inging. Om dan bij het afscheid opgelucht te concluderen dat het allemaal heel erg meeviel, en dat hij of zij graag van zich zal laten horen in de toekomst.

Wanneer dan uiteindelijk het eerste gesprek plaatsvindt, vaak op een zelfgekozen locatie en tijdstip, dan is de Vrager geen patiënt of cliënt, maar een coachee. Een coachee die ontspannen en vol vertrouwen samen met jou gaat werken aan persoonlijke groei. En dat is niks om je voor te schamen, integendeel.

Maak gerust vrijblijvend, – en op laagdrempelige wijze kennis met een Lifecoach van uw keuze op het eiland: u beslist zélf wie het beste bij u past!

The Sound of Silence

 

Voorbeeld van afbeelding

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 31-08-19; www.amigoe.com

We kennen het geluid van dichtslaande deuren. En het geluid van gillende kinderen.

Het geluid van voorbij razende autos

Van de televisie en de radio ‘op 10’

Van de fluitketel die fluit

En van onze telefoons die altijd piepen en rinkelen (want: we moeten immers altijd bereikbaar zijn…)

Maar kennen wij het geluid van een hagedis die door de struiken kruipt? Van onze eigen in-en uitademing? Van motregen die neerdaalt op de ruiten? Van een purrend katje? Of van een vogeltje dat opstijgt uit een boom?

Om die eerste groep geluiden te kunnen horen, heb je alleen een (goed-) werkend gehoor nodig. Om die laatste groep geluiden te kunnen waarnemen, moeten we eerst een ander geluid durven toelaten: het geluid van stilte.

Want alleen wie doodstil is, kan die subtiele, zachte geluidjes oppikken.

Is dat echt een kwestie van ‘durven’? Oordelen jullie zelf maar: wie van jullie durft gemakkelijk een langdurige stilte te laten vallen in een conversatie?

Wie van jullie last regelmatig telefoon-vrije dagen in? Wie heeft onlangs nog de televisie de deur uit gedaan? Wie gaat er alleen op vakantie?

Wie vertrekt er dagelijks alleen en in alle vroegte, de natuur in voor een ochtendwandeling?

Wie planned regelmatig stilte-dagen in?

Over de kracht van stilte (te vinden in o.a: de natuur, gebed, meditatie, retraites, en activiteiten als wandelen, zwemmen, ontspanningsoefeningen en zwijgen ipv reageren) is al heel veel geschreven. En naar de kracht en effecten van meditatie is in recente jaren veel wetenschappelijk onderzoek gedaan door o.a. S. Lazar, D. Goleman &  R. Davidson. En daar is goede reden voor. Onder andere hieruit bleek namelijk dat meditatie niet perse een (door velen omschreven als-)  ‘zweverige, new-age’ aangelegenheid is, maar een daadwerkelijke manier om tot een gelukkiger, meer evenwichtig leven te komen. Een leven waarin, bij voldoende beoefening, blijvende veranderingen in de hersenen gerealiseerd kunnen worden, die leiden tot een ander, effectiever reactie- en dus gedragspatroon.

Stilte leidt tot ontprikkeling; even geen prikkelende geluiden en invloeden van buitenaf meer. Meer ontprikkeling leidt tot meer ontspanning. En meer ontspanning leidt tot betere concentratie, tot minder stress en tot veel meer zelfinzicht. Een oude, wijze uitspraak is: ‘wie zichzelf kent, kent de wereld’, dus dat zou zomaar kunnen betekenen dat er -naar aanleiding van frequente meditatie door velen- meer onderlinge verdraagzaamheid en begrip ontstaat onder mensen….Niet verkeerd, toch?

Ook tijdens de coachings-sessies merk ik bij de coachees steeds vaker de behoefte aan me-time en rust. En bemerk de positieve effecten van stilte op velen van hen. Zo was daar een coachee, laten we haar Chichi noemen.

Chichi was een vrolijke meid, geliefd bij haar clȉenten en collega’s.Een energieke initiatiefneemster op haar vrijwilligerswerk. Altijd omringd door vriendinnen, zorgzaam voor haar zieke moeder, de steun en toeverlaat voor haar familie. Chichi werkte heel veel over, had haar avonden steevast volgeplanned met gezellige activiteiten zoals naar de movies, feestjes en happy hours on the beach. In gezelschap van kleine of grote groepen. Gewoon een leuke, charismatische, jonge vrouw die middenin het leven stond en alles aankon; Everybody’s favorite girl. Dat was ook mijn eerste indruk toen ik haar voor het eerst ontmoette. Totdat zij  ineens voor mij in m’n kantoortje stond. Geheimzinnig deed ze de deur -heel zacht- dicht. Alsof ze een groot geheim met me wilde delen. Dat was ook zo: Chichi bleek al maandenlang helemaal down en uitgeput. Haar werk gaf haar helemaal geen voldoening meer, de druk van familie putte haar uit en het liefst…ach, het liefst zou ze alleen nog maar slapen. Chichi was toen al flink overspannen, maar het heeft nog maanden geduurd voor ze dit, met behulp van coaching, durfde te erkennen, en ze uiteindelijk na een korte ziektewet-periode drastisch de knoop doorhakte: ze stopte met werken. Toen kwam de ‘aap uit de mouw’: Chichi was erg gevoelig voor prikkels en bleek hoogsensitief te zijn. Alle prikkels, indrukken en onrust maakten dat ze chronisch overprikkeld was, veel teveel op anderen afstemde, en geen energie meer voor zichzelf overhield.

Na haar vrijwillige ontslag heeft ze even een betaalde baan met veel verantwoordelijkheden op zich genomen, er kwam een tweede kindje en ze bleef sociaal heel actief. Totdat haar moeder overleed,- haar man een baan vond in Nederland, en ze gingen emigreren. Door het wegvallen van de zorg voor haar geliefde moeder en de emigratie had Chichi geen werk meer, minder vriendinnen om zich heen, nauwelijks sociale activiteiten, en ineens alle tijd om na te denken.

Het was toen dat ze besloot naar haar innerlijke stem te luisteren. De stem die zei, dat ze de verantwoordelijkheidsgevoelens voor haar omgeving best wat minder mochten zijn; dat ze binnen haar huwelijk meer ruimte in mocht nemen, en dat ze snakte naar een ‘saai’, overzichtelijk leven….Dat ze eindelijk wat meer aan zichzelf en wat minder aan haar omgeving moest gaan denken. Chichi begon aan zichzelf te werken, en meldde zich, ditkeer via de Skype, weer bij me.

Ze klonk heel rustig. Het pleasen van anderen was grotendeels gestopt. Ze had de kracht van meditatie ontdekt, en was onlangs voor het eerst alleen op vakantie geweest. Dit was vroeger ondenkbaar geweest. Chichi mijdde haar telefoon en social media vaker en had een manier gevonden om zichzelf beter tegen alledaagse prikkels te beschermen.Ze was een geduldiger, aangenamer mens geworden voor haarzelf en haar omgeving.Toen ik haar vroeg wat de belangrijkste les was die ze geleerd had, antwoordde ze: Superwoman achterlaten en de stilte binnenhalen. Want met de stilte kwamen de antwoorden, en uiteindelijk de (innerlijke) rust waarnaar ze al jaren had verlangd. En zo werd everybody’s favorite girl dan eindelijk haar eigen beste vriendin.

Niki blogt

Zo is het (en niet anders)

  Ik sta op en rek me eens goed uit. Traag sjok ik naar de badkamer. Ik ben geen ochtendmens. Eenmaal daar overzie ik al snel het ‘rampgebied’: overal water,... Lees verder →

Artikelen | 3C Constructive Coaching & Consulting Curacao