The one that got away

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 17-10-20; www.amigoe.com

Het is alweer anderhalf jaar geleden dat ik met haar had afgesproken. Laat ik haar Ylonka noemen.

We zouden op een centrale locatie met elkaar kennismaken, in verband met een eventueel Lifecoachings-traject dat zij wilde gaan volgen.

Vantevoren had ik een aantal keurig geformuleerde emails van Ylonka ontvangen. De eerste zin van haar eerste email begon meteen met een welgemeend compliment over m’n website. ‘Wat een aardig en attent gebaar van haar’ dacht ik toen.

Vervolgens probeerden we een lunch-afspraak te maken, en het viel me enorm op dat zij opvallend flexibel, meedenkend, coӧperatief en dankbaar was. Ze heeft de eerstgekozen locatie nog netjes veranderd, in een -voor ons beiden- vertrouwde,- en zeer aangename plek. ‘Wat een bijzonder en sensitief mens’ ging het vlak voor onze afspraak nog door mijn hoofd. Nou vind ik die eerste kennismakingsgesprekken eigenlijk altijd leuk, maar ditkeer verhéugde ik me er echt op.

Ik kwam als eerste aan bij de gekozen locatie, en maakte een gezellig praatje met de eigenares. We waren net middenin een anekdote, toen ze de trap op kwam lopen. Toegegeven; ik schrok. Ze liep heel moeizaam, en zag er wat ziekelijk uit. Het kostte haar zichtbaar veel pijn en moeite om de trap op te komen, en om zich überhaupt voort te bewegen. Net toen ik wilde informeren of zij Ylonka was, reageerde de eigenares heel spontaan: “Hey Ylonka, wat fijn om je na al die tijd weer eens hier te zien!”. Spontaan gaven de dames elkaar een hartelijke brasa. Ylonka vertelde in het kort aan de eigenares waarom ze zo lang –jarenlang- niet meer geweest was. Ik begreep eruit dat er sprake van gezondheidsklachten was geweest. Toen keek Ylonka naar mij, en de eigenares naar Ylonka: “O wacht eens even, jullie hebben met elkáar afgesproken’ riep ze spontaan. “Ik geloof van wel, knikte ik lachend, en stelde me aan haar voor. Ylonka lachte ook. Het was een komisch moment.

We namen plaats aan een rustig tafeltje in de hoek. Ze vertelde me dat ze hier in het verleden heel vaak kwam, en dat ze mooie herinneringen aan deze plek had. We wisselden wat ervaringen uit, maar toen stelde ik de brandende vraag, namelijk wat de aanleiding voor de -eventuele- coaching voor haar was.

Ze keek even stil naar de tafel en toen naar mij, en deed haar verhaal. Geloof me, ik heb heel veel indrukwekkende verhalen gehoord in mijn jaren als Lifecoach, maar van dit specifieke verhaal kreeg ik kippenvel. Wij spraken twee uren lang over haar unieke situatie. Een situatie van zeer ernstige, levensbedreigende gezondheidsklachten die van de ene op de andere seconde, op zeer jonge leeftijd, waren ontstaan. Van een relatief onbekend en zeldzaam ziektebeeld. Van letterlijk helemaal niets meer kunnen, de doodsangsten die ze heeft uitgestaan. Van alle basale vaardigheden weer opnieuw moeten leren. Van de nooit aflatende steun van haar betrokken man. Van de blikken van mensen die haar niet kenden. Van de verwachtingen van mensen die haar -als perfectioniste die alles voor elkaar leek te krijgen- wel kenden. Van de enorme mentale struggles die ze met zichzelf gevoerd had, en nog voerde. En van de enorme lange nasleep van de ernstige fysieke klachten en beperkingen, ondanks dat er al veel verbeterd was.

De open, waardige, en eerlijke manier waarop zij over deze hele geschiedenis vertelde zal mij altijd bijblijven. Het vertrouwen dat ze me schonk; de prettige manier van luisteren en reageren als ik iets vroeg; de diepe manier van nadenken voor ze een genuanceerd antwoord gaf. Een uitzonderlijk slim én wijs mens, met veel zelfkennis, mensenkennis en vakkennis. Zo iemand die -ondanks de heftigheid van haar eigen verhaal- ondertussen ook nog informeerde, of mijn eten wel smaakte…

Na een zeer lang, intensief,- maar mooi gesprek, gaf ze aan dat ze zeer blij was mij benaderd te hebben. Ze gaf aan zich echt gehoord en gezien te voelen. Ik heb vertelde haar dat ze meer dan welkom was in mijn coachingspraktijk. Niet omdat ik de illusie had dat dan daarmee al haar problemen opgelost zouden zijn, maar wel omdat we een zeer grote klik hadden, en ik het gevoel had heel veel voor haar te kunnen betekenen in ondersteunende zin. Als klankbord, als ‘spiegel’, en als professionele luisteraar. We spraken op het laatst nog over aanvullende vormen van hulpverlening, en ze zei ter afsluiting: “In ieder geval ben ik hier heel enthousiast over, en dat is iets wat ik  al lange tijd niet meer ben geweest. Ik sta open voor deze en andere goede hulp, en heb er weer vertrouwen in dat ik mijn totaal veranderde leven -ondanks alles- weer op orde krijg”.

Toen kwam haar goedlachse man haar ophalen; hij gaf haar geduldig en liefdevol een arm en ondersteunde haar tijdens het lopen, want het gesprek had haar zichtbaar uitgeput.  We spraken af dat ze binnen een week zou laten horen of ze verder wilde  gaan met de coaching.  Daarna kreeg ik ter afronding van onze fijne ontmoeting een dikke knuffel van haar. Met een zeer warm gevoel in mijn hart, en een grote bewondering voor deze survivor en powervrouw, liep ik naar buiten. Nog in zalige onwetendheid, over wat komen ging…

****************************************************

De volgende dag meldt ze zich al aan voor de coaching. Ik reageer meteen en stuur haar een formulier toe. Ylonka reageert opgewekt; Ze zal het formulier zo snel mogelijk terug sturen. Wanneer ik na bijna een maand nog niets terug heb gehoord, stuur ik haar een mailtje. Of alles goed gaat, en of het niet gelukt is met het formulier.

En dan, plotseling, gaat de telefoon. Het is de man van Ylonka. Ik vind het apart dat hij zelf contact opneemt, en maak me een beetje zorgen over Ylonka’s gezondheid. Misschien had ze een terugval en kon ze niet typen? Misschien had ze zich bedacht, en toch gekozen voor een andere vorm van hulpverlening? Of misschien was ze onverwacht uitlandig en was er niets aan de hand.

Ylonka’s man is een nuchtere, grappige persoon, maar zijn stem klinkt nu ernstig. “Wat denk je dat de reden is voor het niet terugsturen van het formulier?’ vraagt hij.

Ik geef weer welke gedachten ik op dat moment had over een eventuele terugval, of afzegging . ‘Nee’ sprak hij beslist. Dat is zeer zeker niet de reden. Ze was juist zeer enthousiast over jullie gesprek, wilde dolgraag met coaching beginnen. Ze had er nog lang over nagepraat, hoe dankbaar ze was dat er nu iemand op haar pad was gekomen die haar leek te begrijpen, en waar ze vertrouwen in had.”

Ik ben stil, wat kon er toch zijn? Een diepe zucht klinkt aan de andere kant van de lijn, en dan volgt Het Nieuws: ‘Je hebt niets meer van haar gehoord, omdat ze er -zelf- een einde aan heeft gemaakt. Ylonka is dood’.

Even weet ik niets te zeggen. Het nieuws raakt mij, doet me slikken en naar adem happen. In al die jaren van m’n coachingspraktijk, heb ik -gelukkig- nooit eerder rechtstreeks te maken gehad met zelfdoding. Maar je weet als hulpverlener altijd dat het een keer kan gebeuren, en dan weet je nooit vantevoren wat het precies met je zal doen. Deze vrouw, deze prachtige, unieke, warme, superintelligente vrouw met wie ik zo’n enorme klik had, is er niet meer. Dood, door eigen hand….Hoe kon ik -na onze fijne mailwisseling en kennismaking- vermoeden, dat juist zij ‘The one that got away’ zou worden?

Ylonka’s man en ik praten een hele tijd verder, of eigenlijk praat hij, want ik heb te luisteren. Naar het indringende, emotionele verhaal van de man die altijd, onder de meest bizarre, zware omstandigheden, achter zijn -totaal veranderde- vrouw bleef staan. Die de humor bewaakte, die de nuchtere blik bewaarde, die het begrip ‘onvoorwaardelijke liefde’ nieuwe betekenis gaf. Dat weet ik omdat ik ze samen heb gezien, maar vooral ook, omdat Ylonka me dat zelf had verteld. Haar ogen twinkelden telkens als ze het over hem had. Ze sprak zeer liefdevol over haar man.

Haar man veroordeelde haar niet, maar kon haar daad ook niet begrijpen; Het ging toch juist zo goed de laatste tijd? Ze was veel vaker opgewekt, en had strijdlustig een afspraak bij de dokter gemaakt. Ze maakte weer afspraken met dierbaren…. Ik luister, en loop alle mogelijkheden met hem langs. Maar een eenduidig, alles-oplossend antwoord krijgt hij niet, en dat zal hij ook nooit meer krijgen. Ik vertel -desgevraagd- over onze bijzondere ontmoeting. Hoe ik die heb ervaren, hoe bijzonder ik haar vond, en dat ze zo open, zo dapper en zo wijs was. Maar ook, dat ze zo angstig was voor een terugval, dat ze soms aan zichzelf twijfelde, als vrouw, als werknemer, als mens…En dat ik me dat zó goed kon voorstellen. Ik formuleerde het voorzichtig, want ‘begrijpen’ is in deze een veel te groot,- haast onbescheiden woord.

Haar man is dankbaar dat hij deze informatie nu heeft gekregen, en vertelt erbij  dat Ylonka meerdere keren aan hem heeft beloofd dat ze zich -ongeacht de omstandigheden- niet ‘van het leven zou beroven’. Maar hoe anders liep het.

Haar man en ik hebben het gesprek op een goede wijze kunnen afronden, maar na afloop bleef ik nog lange tijd stil… In de weken die daarna volgden, dacht ik vaak aan haar terug. Wat vond ik het jammer dat we niet hebben kunnen samenwerken aan haar groei, aan het verwerken van een stuk leed, aan het toewerken naar een nieuw, ander perspectief. Ik wilde een tastbaar aandenken aan haar maken, iets moois over haar schrijven, maar weken werden maanden, en de maanden anderhalf jaar.

Maar nu, nu ik eindelijk de juiste woorden heb gevonden, en Ylonka haar eigen ode heeft gekregen, weet ik  ineens wat me te doen staat. Als coachees een traject bij me afsluiten geef ik vaak een persoonlijk kleinigheidje mee, als aandenken of aanmoediging. Dus schilder ik voor haar een Lovestone; een mooie, beschilderde steen met een hartenmandala erop. En de voorletter van haar naam erin. Als aandenken aan haar, en aan dit bijzondere stel. Voor alle achterblijvers en hulpverleners na suȉcide. En als aanmoediging voor mezelf, om dit werk te blijven doen voor allen die het luisterend oor, het goede gesprek, die constructieve ‘kick in the butt’, en die extra steun zó hard nodig hebben.

Ik hoop met heel m’n hart, dat Ylonka haar rust & vrede gevonden heeft. <3

 

Er zijn voor een ander (in tijden van Covid)

 

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 29-08-20; www.amigoe.com

In mijn leven heb ik vaak in de gelukkige omstandigheid verkeerd, dat er steun was op die belangrijke momenten dat het nodig was.

Vaak, maar natuurlijk niet altijd.

Met name na m’n emigratie naar dushi Korsou, zijn er best een aantal momenten geweest dat ik m’n ouwe trouwe vriendinnen en naaste familie flink heb gemist. Te denken valt aan grote momenten, zoals trouwen, geboorte, opvoedingsvraagstukken, rouw en ziekte.

Het missen van steun van dierbaren is bij de kleine momentjes van het leven soms ook heel belangrijk. Denk maar aan een peuter die voor het eerst naar school gaat, een spannende afspraak bij de tandarts, zenuwen voor een nieuwe baan, of dat 5-gangen diner dat je zo graag volgens Moeder’s Recept wilt klaarmaken. Dan wil je gewoon graag even je verhaal met iemand delen, of sparren, of een goed advies vragen. Dit soort zaken zijn allemaal wat gemakkelijker op te vangen, zeker in de tegenwoordige tijd. Een Skype of Facetime- call is zo gemaakt, en What’s Appen kun je op elk moment van de dag.

Zoals vele emigranten die ik tegenkom in de coachings praktijk en daarbuiten, leer je vroeger of later met dat gemis van steun – op cruciale momenten- om te gaan. Je creëert nieuwe vertrouwensbanden, nieuwe ‘familie’ en vriendschappen, en andere waardevolle contacten. Je leert meer zelf op te lossen, en je eigen gezin wordt je heilig: je bent volledig op elkaar aangewezen, en moet het van elkaars steun en begrip hebben.

En daarnaast herkennen natuurlijk ook niet-emigranten het gemis van nabije steun en begrip. Mensen die de familie en vriendenkring wel dichtbij zich hebben, maar die zich toch onbegrepen voelen, alleen of enigszins verloren.

Steun, in de vorm van actief en praktisch helpen, een luisterend oor of gewoon even een arm om je heen: het lijken voor velen zulke vanzelfsprekende dingen. Maar als er ooit een tijdperk was, waarin bleek dat niets meer vanzelfsprekend en normaal is, dan is het wel nu.

Want er valt weliswaar veel op te vangen met social media, en de telefoon, maar soms is die persoonlijke, voelbare steun gewoon keihard nodig.

De momenten -groot of klein- die dan ook het lastigst blijven, zijn diegenen waarbij je écht even -fysiek aanwezige- hulp van een ander nodig hebt; Een ander die jou ofwel héel goed kent en begrijpt, en maar ‘een half woord’ nodig heeft, of juist iemand die wat verder van je af staat, objectief is en werkelijk in staat is om goed te luisteren en reflecteren.

En in dat laatstgenoemde ‘gat’ mag ik vaak springen: het verzorgen van een objectief,  professioneel, maar altijd menselijk luisterend oor.

In deze onzekere tijden, waarbij fysiek contact -zoals eerder benoemd – bepaald geen vanzelfsprekendheid meer is, zie je dan ook vaak, dat er vormen van afstandscoaching (online, telefonisch) geraadpleegd worden. Een mooi alternatief, zeer zeker! Maar geen totale vervanger…

Want wie had er dan onlangs om mijn coachee Janneke een arm heen moeten slaan, toen er vreugdetranen rolden over haar wangen?

Wie had er met Joris ge high-fived na het behalen van een ijzersterke overwinning op zichzelf? Wie had de tissue box en een warme handaanraking moeten verzorgen van Millie, nadat zij zeer emotioneel werd vanuit bezorgdheid om haar kind? En wie had met de juiste body language en oogopslag Rubia weer even ‘bij de les’ weten te houden?

Mensen hebben mensen nodig. Op afstand maar vooral ook dichtbij. Niemand weet dat beter dan alle ouderen, hulpbehoevenden en patiënten en zorgverleners die met het huidige virus (en uiteraard alle andere vormen van ziekten, aandoeningen en problematiek) te maken kregen.

En wat te denken van alle mensen die nu hun baan zijn kwijtgeraakt, die van een inkomen op, – of onder het minimum moeten rondkomen, die geen dak meer boven hun hoofd hebben? Geen voedsel om de monden in het gezin te voeden?

Elkaar steun bieden dus, daar gaat het om. Uiteraard dient iedereen zich wel aan de wettelijke afstands-en gedragsrichtlijnen te houden, maar het mag nooit ten koste gaan van die ouwe, trouwe menselijke maat der dingen. Als fysieke aanraking of nabijheid niet mogelijk is, wees dan een luisterend oor voor iemand. Of degene die iemand een lach op het gezicht bezorgd. Er écht zijn voor een ander, juist nu, is essentieel voor ons welzijn. En ons welzijn is nou juist zo’n belangrijke geluksbepaler..

Laten we dat het Nieuwe Normaal maken: er zijn voor een ander. Wees verstandig, maar wees nabij (al ben je liever -of noodgedwongen- op afstand), wees warm, wees gezond-kritisch, wees eerlijk, wees menselijk. Wees zorgzaam, wees behulpzaam, wees niet-oordelend, wees bereikbaar, wees stand-by.

Er komt namelijk voor iedereen een moment dat je hulp,- zorg,- of steunbehoevend wordt. En of je er nou een professionele coach of andere hulpverlener bijhaalt, een familielid, de buurvrouw of een vriend: zoek steun, want dat verdient ieder mens.

Dat is altijd hard nodig, maar zeker nu

Holiday Stress

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 23-11-19; www.amigoe.com

Heeelp!

Hebben we wel voldoende tijd om al het werk af te ronden voor de vakantie? Wie krijgt er vrij en wie moeten er doorwerken?
Wat zullen we dit jaar eens eten? Hoe omzeilen we de drukte op straat vlak voor kerst? Welke pagara’s en kerstmarkten gaan we dit jaar bezoeken? Zijn die ayaka’s en Ham di Pasku wel van een goede kwaliteit? Sta ik op de lijst voor oliebollen of wordt het zelf bakken? Hebben we wel genoeg geld om kerstinkopen te kunnen doen? Zijn de cadeautjes wel voorradig en zijn ze origineel genoeg? Kunstboom of echte boom, en trouwens: waarom moeten die kerstbomen ieder jaar duurder zijn? Kunnen we wel parkeren met het Sinterklaasfeest, en wanneer zullen we ons kind vertellen dat ie eigenlijk niet bestaat? Zullen onze pubers het kerstmaal verpesten met hun Playstation aan tafel, of zal het dit jaar meevallen? Kiezen we voor nieuwe, moderne kleuren kerstdecoraties of toch gewoon die ‘chapo-style’ van 4 jr geleden? Hoe beschermen we de honden en katten tegen al dat vuurwerkoverlast, of gaan we gewoon massaal klapchi’s en vuurpijlen inslaan? Naar het buitenland op familiebezoek of op het eiland blijven? Komt die ruzie in huis wel op tijd goed voor eind december? Wie heeft de kinderen met Kerst, papa of mama? En tenslotte: moeten we écht al die familieleden/kerst en nieuwjaarsborrels/kerkdiensten/winkels bezoeken met de feestdagen?

Aaaargh!!

Herkenbaar..?
Oftewel kort samengevat:
Holiday-stress is just around the corner!

Ook in de coachingspraktijk komt de Holiday-stress jaarlijks voorbij.
The Most Wonderful Time of the Year, blijkt niet zelden voor velen ook The Most Stressfull Time of the Year.

Deels is dat natuurlijk onder invloed van marketing en commercie. Maar meer en meer is dat ook onder druk van onszelf. Op Social Media doen we er veelvuldig aan mee: we showen ons bezoek, de kadootjes, de kerstbomen, nieuwjaarswensen, de familie aan tafel en sfeerplaatjes van het kerstontbijt. Gezelligheid troef, en o wee als je er niet aan meedoet…Werden vroeger de aantallen kerstkaartjes met elkaar vergeleken, tegenwoordig wordt het aantal Likes onder een Holiday-post of foto geteld.

Sommige coachees zijn er helemaal klaar mee en trekken hun eigen plan met de feestdagen. Anderen gaan volop mee in Het Feestgedruis en de (hoge) verwachtingen van anderen, terwijl een ander deel probeert te schipperen tussen rust en actie, kooplust en ingetogen sfeer, familie en vrienden of stilletjes op vakantie.

Het is als coach heel mooi om te zien hoe iedere persoon hier op z’n eigen wijze mee omgaat. Vooral ook, omdat de manier waarop vaak verassend veelzeggend is over de coachee in kwestie. En hoe die omgaat met andere aspecten van zijn of haar leven.

Neem nou Charissa. Ze is een lieve, welopgevoede dame van middelbare leeftijd. Charissa is ook een perfectionist en een pleaser, die heel gevoelig is voor sfeer en de meningen van anderen. Na jaren kreeg ze opeens fikse ruzie met haar zus, die al haar hele leven jaloers op haar bleek te zijn. Charissa is een vrouw van ‘Vrede op Aarde’ en ze heeft van alles geprobeerd om de boel te sussen en op te lossen; Allemaal om haar zus op andere gedachten te brengen. En om de naderende familievakantie te redden. Want Charissa geloofde heilig in de picture perfect versie van een familie, smiling all around the Christmas tree… Maar helaas: vlak voor de kerstvakantie escaleerde de boel; de zus werd woedend om een kleinigheid, wilde niet meer met Charissa praten, en blies vervolgens zo ineens de gezellige trip met de hele familie naar Miami af. Charissa was diep teleurgesteld en het heeft jaren geduurd, voor de zussen weer samen aan de kersttafel konden zitten. Maar: dit jaar gaat het weer gebeuren! Charissa’s feestdagen kunnen nu al niet meer stuk.

Ondertussen, tijdens de coaching-sessies in de ‘crisis- periode’, hebben we veel aandacht besteedt aan acceptatie van de situatie. De te leren lessen waren: Niet iedere familie is perfect en dat hoeft ook niet; soms komen dingen niet (snel) goed; boos worden mag en goedmaken ook; ook familieleden dienen andermans grenzen te respecteren, en: iedereen beleeft de dingen anders, jouw waarheid of oplossing hoeft voor een ander niet dezelfde te zijn. Al deze zaken waren levenslessen die extra belangrijk voor Charissa waren rond de feestdagen. Want alle stress komt dan samen. Te hoge verwachtingen en druk omtrent de feestdagen, leiden vaak tot teleurstelling, spanningen of verdriet.

En daar wordt echt niemand ‘jolly’ , ‘merry’ , ‘peaceful’ of ‘happy’ van. Laten we ditkeer, tegen het einde van het jaar, proberen om wat minder te stressen en wat meer te genieten. Om niet te proberen aan andermans of de eigen torenhoge verwachtingen te voldoen. Om wat vaker lief te hebben, geduldiger te zijn, en de dingen méér te accepteren voor wat ze zijn.

It is what it is, en -laten we eerlijk zijn- dat is vaak al meer dan genoeg. Laten we onze zegeningen tellen en er een relaxte, fijne Decembermaand van maken. Alvast Happy Holidays everyone!

Niki blogt

De Challenge

Sinterklaasavond en de Kerstdagen zijn nog niet eens geweest, en toch ben ik dit weekend zomaar verrast & verblijd met maarliefst 15 paar schoenen en stapels leuke kleding! 🎉 Allemaal in mijn... Lees verder →