Polarisatie

Met stijgende verbazing zie ik al tijdenlang op diverse (social) media allerlei nieuwe ‘deskundigen’ verschijnen, waaronder:

  • GAZA-strook deskundigen
  • Schriftgeleerden & Religiewetenschappers
  • Terrorisme-experts
  • Antropologen in de dop
  • Sinterklaasfeest-historici
  • Vluchtelingen-kenners
  • Rassenvraagstuk-deskundigen
  • Islam-kenners

Etc, etc.

Zijn deze mensen daarvoor opgeleid, of anderszins onderlegd? Neen. Maar ook onder mijn Facebook-friends zie ik steeds meer van dit type zelfbenoemde ‘deskundigen’ voorbijkomen.

Jaren geleden hadden de nederlandse, humoristische tv-makers Koot & Bie al sketches over zgn. ‘Oost-Europa deskundige dhr. drs. dr. prof. Clavan’. Werkte die amateur-deskundige toen nog vooral op m’n lachspieren; dat doen zijn hedendaagse soortgenoten bij mij niet.

Hoe komt het toch, dat al deze so called ‘experts’ plotseling Een Mening hebben over complexe zaken als de Islam, de GAZA-kwestie, en achtergronden van zaken als politiek getinte vliegrampen, de Joden,-Israel & Palestina, genocide, slavernij-geschiedenis, asielzoekers, ‘allochtonen’-vraagstukken, etc.? Vermoedelijk omdat zij ten prooi zijn gevallen aan polarisatie. Of beter gezegd: aan personen die zich schuldig maken aan het (effectief!) inzetten van polemiek, aan haatzaaien en aan ’zeggen wat eigenlijk iedereen denkt’. Stemmingmakerij & populisme dus. Daarbij hoort ook: valse berichtgeving, verkeerd geciteerde quotes, uit de context gehaalde beweringen, schreeuwerige maar nietszeggende krantekoppen, gemanipuleerde filmpjes, etc. Alles om de angst te voeden; alles voor de kijkcijfers; alles voor meer lezers; alles voor meer kiezers.

Polarisatie -of: het (doelbewust) creëeren van tegenstellingen- is op de langere termijn niet bepaald zonder gevaar. Daar kunnen ze in zowat alle landen ter wereld, inclusief mijn eigen woonplaats Curaçao, over meepraten. Op de korte termijn echter, kun je er behoorijk mee scoren. Donald Trump heeft er onlangs de presidentsverkiezingen mee gewonnen.

Want het levert je eerst heel veel stemmen, publiciteit, aandacht en macht op. Daarna volgt vooral heel veel ellende. Van frustratie naar onbegrip, van onbegrip naar onverdraagzaamheid, en van onverdraagzaamheid naar haat en van haat naar…. Enfin, ellende dus, die nog jaren en jaren z’n weerslag heeft op het Woeden der gehele Wereld…

Je hoort mij niet zeggen dat de aanslagen in bijv. Parijs, New York, Boston, etc. niet verwerpelijk waren. En dat de verkrachtingen in o.a. Keulen niet minder dan weerzinwekkend zijn. Ik heb bepaald niets op met de Sharia-wetten en fanatieke religieuze instituties, dogma’s en groeperingen, en ik krijg ook koude rillingen van de werkwijze van de Islamitische Staat. En er zullen heus verre vluchtelingen zijn die misbruik maken van de situatie. Maar is de westerse wereld echt zoveel beter, met die zwaar dubieuze wapenhandel, koloniale geschiedenis, het slavernijverleden, Guantanamo Bay-oorden, de holocaust, rücksichtloze verrijking over andermans ruggen, ‘ieder voor zich’ mentaliteit en de andere kant opkijken, en niet te vergeten die eeuwige dubbele (lees: olie-) agenda?

Allerlei groeperingen staan op scherp, het liefst lijnrecht tegenover elkaar. Alles wordt in de strijd gegooid, ze schreeuwen om het hardst, luisteren dus niet en dissen nog wat- al dan niet op waarheid beruste- ‘feiten’ op. Op die manier wordt niemand echt gehoord; niemand begrijpt iemand. Maar dat geeft niet, ‘elkaar begrijpen’, ’empathie’ en ‘verdraagzaamheid’ is immers zó 1982. En ‘lief zijn voor elkaar’ is helemaal uit den boze, dat was in die softe sixties. Nee man, het is 2017, dit zijn de moderne tijden! Als je niet voor ons bent, ben je tegen ons. Iemand roeptoetert iets op social media, en iedereen loopt er kritiekloos achteraan. En dat lost niets op. Mensen die iets anders vinden, de -voorheen zwijgende- minderheid, worden afgeserveerd als aanstellers; het onbekende wordt gemeden en bevreesd en men valt terug op het oude, vertrouwde, bekende. Op tradities, zoals het altijd al geweest is, zoals het hóort.

Eén ding is zeker: ook ik heb niet het antwoord op het realiseren van Wereldvrede. Of zelfs maar het oplossen van de complexe problematiek op Curaςao. Maar in plaats van polariseren zouden we toch in ieder geval kunnen proberen om onszelf te verdiepen in,- en verbinden met elkaar. Niet alleen maar kijken naar waarin we tegengesteld zijn aan elkaar, wat er allemaal mis/vreemd/ ‘achterlijk’ is aan de  ander, of hoe de ander ‘zich maar moet aanpassen’, maar naar waarin we elkaar juist kunnen vinden. Naar een gezamelijk belang. Naar achtergronden van gedrag. Naar oorzaken van ontstane situaties. Naar andere visies en overtuigingen. Naar ménsen. Dan pas wordt polariseren een woord dat op de lange duur misschien uitsterft, of dat staat voor het nuttigen van een ijskoud Polar-biertje op tropisch Curaçao en omstreken….

Zullen we het ooit nog meemaken? Misschien niet in dit leven, of de jaren daarna. Maar we zijn het aan de generaties na ons verplicht om in ieder geval nú te proberen om nader tot elkaar te komen, en de wereld niet te laten verzieken en ontploffen door (dreigend) oorlogsgeweld, haat en die vervloekte, alomtegenwoordige, eeuwige… angst.

Wat de vraag ook is; polarisatie is het antwoord niet. Nooit.

X Niki

Dozen uitpakken

Jarige Smiet Twinsdie traurige kronung

Ik begin maar vast met de moraal van dit verhaal:

‘Voor het uitpakken van oude dozen heb je een zeer gezonde dosis zelfvertrouwen en een uitermate positief zelfbeeld nodig, dus Bezint eer Gij daaraan begint’.

Who would have thought…..

In verband met de komst van een opslagcontainer kregen wij zo’n 2 jaar geleden al onze  (nou ja ’onze’…90% van de dozen is van mij) oude dozen weer thuisbezorgd, zodat de hele woonkamer lange tijd bezaaid was met herinneringen uit vervlogen tijden (en een afschuwelijke vochtschimmel-en stoflucht, maar dat terzijde).

Vol goede moed begon ik de dozen uit te pakken. Ach kijk nou toch: al die schattige babykleertje van zoonlief! En dan die speeltjes…de meesten zien er toch nog goed uit. Met een weemoedige glimlach ga ik verder. Wat was dat toch een prachtige tijd, die babytijd van mijn enige kindje…

Hey, wat is dat?

Dozen vol met allemaal bladmuziek en zangteksten, leuk!! Na ruim 13 jaar zangles en talloze muzikale projecten verzamelt een mens natuurlijk wel wat.

Al na korte tijd vergeet ik mijn missie, en schallen er door het hele huis liederen van alle soorten en maten: Italiaanse aria’s, negro-spirituals, musicalsongs, jiddische klezmer, liedteksten van Willem Wilmink, Mozart, Gregoriaanse liederen, popballads, jazzdeuntjes: you name it!

Ik ben in opperstebeste stemming na al dat gezang, en open nog maar eens een muziekmap. Goh, wat leuk mijn oude zanglesrapporten (kreeg ik die??). ‘Het gaat iets beter maar ze kan nog geen 2 opdrachten tegelijk uitvoeren’; ‘Een fijne leerling maar ze is nog erg ongeduldig’; ‘Prachtige diepe stem maar moet dringend haar ademhalingstechniek verbeteren’. Okay…..

Al iets minder vrolijk open ik een nieuwe serie dozen.

Ach, kijk daar!

Al mijn schriften vol gedichten. Ik begin te lezen. True: ik wist dat ik als tiener geen al te florissant wereldbeeld had, en mijn gedichten waren toendertijd behoorlijk maatschappij kritisch. De meeste herinnerde ik me ook nog wel. Maar als mijn oog stuit op oude songtexten die ik schreef voor de enige band (genaamd ‘Seattle’) waarin ik ooit zong, dan schrik ik toch wel even. Alleen die titels al! ‘Agression’. ‘Psychopath’. ‘Prophecy’. En, nog zo’n gezellige, ‘Pain’. Mag ik als verzachtende omstandigheid aanvoeren dat het een heavy metalband was? En dat ik daarvoor als zangeres totaal niet geschikt was? En dat ik tijdens repetities -met plezier- eigenlijk alleen maar koffie zette voor de overige bandleden? En dat ik al na korte tijd vriendelijk maar beslist uit de band werd gegooid? En dat ik dat stiekem best begreep maar van nijd toch wel mijn allervieste koffie heb aangeboden aan de bassist die het slechte nieuws bij mij thuis bracht?

Zucht.

Ik vervolg mijn queeste en open een nieuwe reeks dozen. Hoe attent, mijn moedertje blijkt alle oude klassefotos en schoolrapporten bewaard te hebben! Ik gniffel om mijn oubollige kleding en dito kinder-kapsels. Maar vind mezelf stiekem toch ook wel schattig met die vlechtjes, in al dat bruin en corduroy…Tot mijn oog op basisschoolrapporten valt (ingevuld met vulpen!). ‘Zeer slechte concentratie’. ‘Rekenen blijft een groot aandachtspunt’. ‘Wil met alles helpen en is enthousiast maar ze praat veel te veel’. En op het daaropvolgende rapport: ‘Blijft veel praten maar het is nu wel wat beter te verstaan’. En bedánkt he, meester Wessels!!

Op éen of andere manier lees ik toch makkelijker over de andere opmerkingen heen over ‘mijn talent voor voordracht’, ‘originele ideëen’ ‘aanstekelijke vrolijkheid’ en ‘grote hulpvaardigheid’, en valt mijn oog vervolgens weer op het studieadvies van éen of andere Cito-terrorist: ‘de uitslag is: zwakke leerling; met moeite Mavo advies’. Waarop een wakkere schooljuffrouw reageert met ‘nee hoor, dat kan ze prima aan’. Mijn eindcijferlijsten van Mavo en Havo -die er ook inzitten- bewijzen de wakkere juf’s grote gelijk. En als ik even later mijn verschillende HBO, post HBO-en Master certificaten & diploma’s terugvindt, gniffel ik toch wel even….

Tijd voor nog een kopje thee.

Wat brengt de bijna-laatste doos mij? Meer van al dit ‘leuks’?

Ontelbare stapels met lieve ansichtkaarten, handgescheven brieven en oude foto’s lachen mij toe. Een stralende lach om de herinneringen aan de geweldige vakantie’s met MC in Italië; vertedering bij het zien van die leuke tweeling-babyfoto’s, afschuw om de vreselijke puberkapsels, schoudervullingen en opzichtige oorbellen, en diepe ontroering bij het zien van al die mooie, grappige, bijzondere foto’s van mijn dierbare overleden tante en vader…De oude foto’s maken me dankbaar en weemoedig: wat heb ik veel beleefd! Wat heb ik toch een prachtige familie, op Curacao, in Nederland en in Suriname! Wat ben ik ‘goed terecht gekomen’! Wat ben ik toch een enorme geluksvogel met al die goedbewaarde schatten die boeken, bladmuziek en CD’s zijn! Wat een liefde heb ik mogen ontvangen in mijn leven, en nog steeds….

De klus is bijna klaar.

Best een pittig klusje, en zeer confronterend ook….

De laatste 2 dozen bevatten precies wat dit meisje toen even dringend nodig had: schoenen met hoge hakken! En een -wat recentere- doos met kantoorspullen uit ons vorige klein-maar-fijne appartement: de 1e herinnering aan de opstart van mijn heerlijke bedrijf, inmiddels alweer 8,5 jaar geleden.

Al die herinneringen aan het verleden, mooi en lelijk, hebben mij gevormd tot wie ik nu ben; tot wat ik nu doe; tot wie ik nu wil zijn…

Het leven is goed. Ik voel me weer goed!

Maar denk erom….

Lees eerst de moraal van dit verhaal boven aan deze blog voordat je je levensgeschiedenis induikt; het is namelijk niet geheel zonder risico….

X Niki

Verbouwingen

Verbouwingen

verbouwingsstress

Eigenlijk kan dit de kortste blog ooit worden: ‘Ik. Haat.Verbouwingen.’ Punt.

Maar daarmee komen die rotverbouwingen en hun veroorzakers er wel heel gemakkelijk vanaf!

Voor ieder sensitief zieltje is het de grootste nachtmerrie die er bestaat:

  • Vreemde mensen over de vloer
  • Kloppende boren
  • Ronkende machines
  • Totale chaos in huis
  • Klussende echtelieden

En uiteraard:

  • Een hele hoop troep!

Schrijf mij maar af, dit is gewoon too much voor dit overjarig meisje, in alle opzichten.
Vreemde mensen in huis; en dat die dan je living space schaamteloos innemen, alles laten rondslingeren en altijd- ja altijd- langer over een klus doen dan afgesproken. Goddank is het hier op dushi Korsou niet gebruikelijk om bouwvakkers en andere kluslieden uitgebreid te trakteren op koffie en wat dies meer zij, want dan heb je ze ook nog na werktijd over de vloer.

Kloppende boren & ronkende machines: kan iemand het ultieme filter uitvinden tegen het indringende, nietsontziende geluid van boren en ronkende machines? Nee, oorkappen zijn niet afdoende, het geluid gaat me door merg en been. Alsof je midden op een Formule 1 circuit woont, zo’n gevoel. Mijn zoontje rent op dergelijke momenten hulpeloos rond met de handen op de oren en wordt op slag hyper, maar ik heb eigenlijk zin om ook te gaan rennen, zó het dorp uit, en dan onder het rennen alleen maar gillen: ‘Looking for some peace and quiet! My kingdom for a quiet place! A shiny happy quiet place where bouwvakkers don’t dare to come…ever!!’.

Totale chaos in huis: is er eigenlijk iets ergers? Nee. Dat je het gevoel hebt dat je na een paar dagen verbouwing op vakantie bent in je eigen huis. Maar het is geen luxe hotelvakantie, ben je mal, het is een kampeervakantie op de meest alternatieve flutcamping ter wereld. Maar dat jij daar dan aan vast zit; je kunt nergens heen. Zoeken naar alles wat toch altijd een vaste plek had; stof wegpoetsen wat toch meteen weer terugkomt, en hordenlopen over de bergen gereedschappen, om te eindigen met polsstokspringen naar je bed….(ook zo’n hekel aan kamperen?)

Nee echt, geweldig zo’n verbouwing. Maar er is nog een aparte categorie die alles nét dat beetje erger maakt: klussende echtelieden. Vrijwel altijd mannen. Mannen die denken dat ze The Next Best Thing zijn onder de klussers, en die nietsontziend maandenlang jouw leven teisteren met hun wilde irreële plannen, half-affe constructies, overal troep, loze beloften en eeuwige klus-drang. Krijg je bouwvakkers nog op zeker moment je huis uit; echtelieden laten zich niet wegjagen, maar jagen in plaats daarvan jou weg, van je veilige huis en haard, naar een oorlogsgebied (of, iets milder gesteld, een kampeerplek) dat enkel slachtoffers kent. Behalve zij dan, zij zijn immers de ongekroonde koningen van de vernieuwing en innovatie. Ware kunstenaars eigenlijk…Yeah right!

Klink ik soms wat verbitterd? Echt waar? Wat vreemd….
Behalve als jullie weten, dat ik deze blog deels in het donker heb geschreven omdat de generator niet op tijd aansloeg omdat de heer des Huizes zo’n kluskoning is die al een jaar (wat zegt U?) ja, heus waar: een jaar lang over de aanleg van zonne-en windenergie doet en daartoe alle plekken -inclusief de tuin – rücksichtlos heeft volgestouwd met bouwmaterialen, en dat op de gekste tijden en momenten de batterij eindeloos en bloedirritant begint te piepen, het internet uitvalt, de ventilatoren stoppen en de lampen uitvallen. Maar: ‘dat is allemaal maar tijdelijk’, en ‘denk eens aan het milieu’ en aan de ‘kostenbesparing op termijn’, en ‘wat enorm flauw nou, dat jij daarover zo vaak zeurt, en dat je dat nou niet gewoon begrijpt: vertrouw me toch gewoon eens een keertje…’

Lang leve Het Milieu! Lang leve Het Huwelijk! Lang leve De Verbouwing…..
Mag ik misschien de komende maanden bij jullie logeren?

X Niki

ps Deze column werd reeds 1,5 jr geleden geschreven, maar is toch gepubliceerd om: a) andere klus-slachtoffers een welgemeend hart onder de riem te steken, en b) mijzelf want er is weer een nieuwe verbouwing gaande..zucht… 😉

Niki blogt

Een heerlijk dagje naar het strand 

Een nieuwe blog met een misleidende titel. Het roept immers beelden op van tropische vergezichten, wuivende palmen, zon, zee, ligbedden en ontspanning. En dat klopt; het was er allemaal! Behalve... Lees verder →