Jezelf zijn

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 08-09-18; www.amigoe.com

Het is zo’n mooie uitspraak: ’Je moet gewoon jezelf zijn’. Maar het is ook zo’n typisch gevalletje van: hoe doe je dat in vredesnaam?

Want ook in de coachingspraktijk is het een rode draad die telkens weer terugkeert in de gesprekken met de coachees. ‘Gewoon jezelf zijn’ blijkt voor velen zo gemakkelijk nog niet. Sommigen zijn zichzelf al heel lang geleden kwijtgeraakt. Binnen een langdurige relatie bijvoorbeeld, waarin ze zich -om de ander te pleasen- telkens anders voordeden. Of binnen het gezin, waarin ze aan de verwachtingen van ouders probeerden te voldoen. Na een traumatische ervaring, waarbij ze hun gevoel voor eigenwaarde min of meer kwijt zijn geraakt.

Of op de werkvloer, waar ze in een functie terecht zijn gekomen die helemaal niet bij hen past. Er zijn veel manieren om jezelf te verliezen along the line. En dan komt er een dag, dat je niet meer wie je nou eigenlijk bent. Waar je voor staat. Wat jij wilt. Wat jouw visie, jouw eigen normen en waarden zijn.

Om echt jezelf te kunnen zijn -het klinkt zo logisch- moet je wel eerst weten wie je zelf nou eigenlijk bent.

Ben jij zoals je zegt dat je bent? Weet je waar jij voor staat? Klopt wat je dagelijks in de spiegel ziet, met wat jij daadwerkelijk uit wilt stralen? Hoe zien anderen jou eigenlijk? En is dat nou zo belangrijk, die beeldvorming naar buiten toe?

Om met het laatste te beginnen: ja. Beeldvorming is heel belangrijk. En dat is niet omdat de mening van anderen over jou er nou zoveel toe doet. Het is belangrijk hoe anderen jou waarnemen, dus hoe ze je zien en ervaren. Met een mooi woord ‘de perceptie’ genoemd. Als de perceptie van de ander heel anders is, dan hoe jij graag wilt dat die ander je ziet, dan klopt er iets niet. In hoe je je gedraagt, in hoe je eruit ziet, of wat je uitstraalt als mens.

Dus dan is het toch maar het beste om zoveel mogelijk jezelf te zijn. In woord en daad, en uitstraling. Stel je het eens voor: je niet meer anders hoeven voordoen, niet meer hoeven nadenken over elke zin die je uitspreekt, je kleden zoals je wilt, je mening durven uitspreken. Uiteraard passend binnen de situatie en context, maar toch: zoveel als mogelijk is jezelf kunnen en durven zijn. Wie wil dat nou niet?

En dan is het cirkeltje weer rond. ‘Jezelf zijn’ als oplossing voor een leuker, gelukkiger leven. Een leven bovendien, waarin je gezien wordt voor wie je -in je diepste kern- bent. Maar: hoe krijg je dat voor elkaar?

Ze kwam binnen in de lunchroom waar we hadden afgesproken voor het kennismakingsgesprek. Hoge hakken, strakke jurk, opgeheven hoofd, rode lippen. Met zelfverzekerde pas kwam ze op me aflopen. Maar nadat ze was gaan zitten bleek er niet veel te kloppen van mijn eerste perceptie. Hier zat een prachtig maar onzeker mens tegenover me, die twijfelde bij ieder antwoord. Ze was zichzelf in de afgelopen jaren, na een burnout, kwijtgeraakt. Het leven ver van huis viel haar zwaar, en er was veel verwarring over haar eigen identiteit. Ze was een kind van ‘buitenlandse’ ouders in een ander buitenland, die tegenwoordig op Curacao woonde. Bovendien werd ze op haar werk niet gewaardeerd. Maar al snel bleek dat ze zich daar zo onzeker en onveilig voelde, dat ze zichzelf helemaal verstopte. Met als logisch gevolg dat ze dus niet op waarde geschat werd. Dit alles werd haar teveel, en ik mocht haar op haar zoektocht naar zichzelf begeleiden.

We gingen van start en spraken sessies-lang veel over heden en verleden; ze ging een coachings-logboekje bijhouden om haar gevoelens, ideeën en visies dagelijks in op te schrijven, en…we verslonden lege witte A4tjes. Die gebruikten wij om te ‘mind-mappen’. Dat is een hele fijne en intuïtieve manier om snel en gemakkelijk in kaart te brengen wat iemand echt belangrijk vind. Je schrijft alleen de dingen op waarbij je de coachee echt ziet stralen en opleven. Vaak zijn de eerste, spontane antwoorden de meest veelbetekenende.

Meestal teken ik een wolk (symbool voor dromen en wensen) middenin het papier; de wolk is de kern, degene waar het over gaat. Diens naam komt erin te staan. Vanuit de wolk teken ik links en rechts en onder en boven pijltjes. Die leiden vervolgens weer naar kleine wolkjes (belangrijke gedachten, emoties, acties, namen, normen en waarden). Meestal stel ik ondertussen vragen als: “Wat zie je als ‘typisch jou’? Wat vind je nou het allerleukst/belangrijkst? Wat zou je echt willen? Hoe zou je dat willen bereiken? Wat heb je daarvoor nodig?”

Dit deed ik ook samen met m’n coachee; we zetten na afloop alle wolkjes op logische volgorde, en lieten er losjes een actie-plan op los. Het lukte gaandeweg steeds beter. Ze had tijdens het antwoorden haar hart gevolgd en haar hoofd leeggemaakt, en haar ‘eigenheid’ aan het papier toevertrouwd. Ik vroeg haar nog wat er nou uiteindelijk stond, op al die wolkjes. Ze zij stralend: ‘Nou gewoon, dat ben ik zelf!’.

Gewoon jezelf zijn, het kan dus! Na zo’n 6 gesprekken en vooral veel ‘wolkjes-acties’ uitvoeren in de praktijk, was mijn coachee 180 graden veranderd. Ze wist wat ze wou, waar ze voor stond en hoe ze de dingen ging aanpakken. Na het afscheid van de coaching stuurde ze me lachend een quote van schrijver Oscar Wilde: ‘Be yourselve. Everyone else is already taken’. Wijze man, die Wilde….

 

De Coachingspraktijk

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 07-07-18; www.amigoe.com

De grote vakantieperiode is aangebroken!

Velen van ons nemen nu de tijd om uit te rusten, te chillen, op te ruimen, te orderen, op avontuur te gaan, te spelen met de kinderen, een goed boek te lezen, weg te dromen, te gaan reizen, of te bezinnen.

Na vele verhalen vanúit de coachingspraktijk, is dit voor uw schrijvende coach een mooi moment om te bezinnen óp de coachingspraktijk. Want wat is nou eigenlijk de ideale werksituatie om coachees in te mogen begeleiden? En waar moeten startende,- en gevestigde coaches nou eigenlijk rekenig mee houden, om hun locatie tot een succes te maken?

Sinds januari van dit jaar werd een langgekoesterde droom werkelijkheid: een eigen coachingspraktijk ‘aan huis’! Mijn man en ik sloten vooraf een verbond: we zouden samen het ontwerp doen, hij de bouw, en ik de inrichting. Het tijdspad bleef lange tijd erg vaag; zelf bouwen is een zeer tijdrovende kwestie, zeker als dat naast een fulltime baan moet gebeuren. Daarnaast zijn er vele kosten aan verbonden, en ben je deels afhankelijk van de inzet van anderen. De bouw zou uiteindelijk -inclusief enkele pauzes- maarliefst drie jaar in beslag nemen.

Als je zoveel tijd hebt, kun je -noodgedwongen- zeer goed nadenken over hoe je wilt dat alles eruit gaat zien, wat de sfeer moet zijn, en wat je met je locatie wilt gaan uitstralen. Ook over het kleurenpalet werd goed nagedacht. We wilden dat alles klopte met de huisstijl, website en persoonlijke uitstraling van de coach. En dus kozen we uiteindelijk voor een houten Beachcottage, met daarin voornamelijk natuurlijke materialen die zowel nieuw, tweedehands als gerecycled zijn. De uitstraling moest huiselijk, rustig en warm zijn. Het interieur bestaat uit pastel-zeekleuren, met houten meubelen. Er staan persoonlijke items in met gevoelswaarde, maar ook vakliteratuur en kantoorartikelen. En veel handgemaakte-zeedecoraties om de bedrijfsmetafoor van ‘de sprong in het diepe, samen met iemand die je ondersteunt om weer boven te komen, waarna je zelf weer trots naar de kant kunt zwemmen’ te onderstrepen. Het is belangrijk dat je praktijk overeenkomt met je visie en missie en met je persoonlijkheid, en dat je er op prettige, effectieve, en doelgerichte wijze aan de slag kunt.

Na al die tijd was het begin dit jaar dus zover: de coachingspraktijk kon haar deuren openen! Al onze moeite en doorzettingsvermogen werd ruimschoots beloond door de ongekend positieve reacties van allerlei bezoekers. Men voelde zich er meteen op zijn of haar gemak. Ook kleine groepen bleken er prima workshops te kunnen volgen; er is voldoende parkeerruimte, zitruimte, een badkamertje en een buitenterras waarop heerlijk gechilled kan worden. En aan de grote ronde tafel kunnen op gelijkwaardige wijze de mooiste gesprekken gevoerd worden.

Met een eigen praktijk heb je ook de mogelijkheid om je persoonlijke interesses te etaleren, zeker als die een mooie link vertonen met je werk. Zo is er in de Beachcottage o.a. een Themabibliotheek, een loungehoek, een aromatherapiehoek en een inspiratie-mand met diverse coachingstools. Buiten is een aparte loungeplek-met- view gecreërd waar ook gecoacht kan worden. En uiteraard een keukentje en een gezellig coffee & tea-station, want ook aan de inwendige mens moet gedacht worden!

Wat heb ik veel geleerd over mijzelf, de coachees en mijn visie op het vak in de afgelopen jaren. Geduld betrachten (wat flink op de proef werd gesteld); effectief leren samenwerken met je levenspartner; waar m’n bedrijf voor staat; wat ik echt belangrijk vind, in het leven en in mijn werk. Maar ook, wat creatief een mens eigenlijk is, en waartoe je gezamenlijk in staat bent, als je visie, doelen en dromen goed op elkaar zijn afgestemd. Maar bovenal: wat heb ik toch veel om dankbaar voor te zijn. Die dankbaarheid vertaald zich in een gevoel van gastvrijheid, beroepsmatige vrijheid, duurzaam ondernemen, en nóg meer werkplezier dan er al was.

De reacties van coachees en samenwerkingspartners hebben mij geleerd dat coaching in een particuliere praktijk, en zeker lifecoaching, een ervaring op zich is; een expirience. Van binnenkomst tot vertrek. Sfeer, omgeving, filosofie, visie, kleuren, materialen, gebruik- en indeling van de ruimte; het telt allemaal mee in de totaalbeleving. Maar het allerbelangrijkst blijft toch de persoonlijke benadering, je service, je kennis, ervaring en achtergrond en natuurlijk je werkwijze. Als coach ben je zelf je belangrijkste instrument.

Want je kunt in het mooiste en duurste paleis gaan coachen; als je als coach niet voldoet, of geen vertrouwen krijgt, dan houdt alles op. Je locatie is heel erg belangrijk, maar het blijft een ondersteunend middel. Persoonlijk vind ik het tevens belangrijk om flexibel te blijven, en dus blijf ik -desgevraagd- coachees thuis opzoeken, kennismaken bij centraal gelegen coffee-of lunchrooms, en bij een keur aan bedrijven langskomen. Met veel plezier.

In de komende vakantieperiode, als Napa er even tussenuit gaat, gaat uw coach o.a. heerlijk brainstormen over nieuwe praktijk-ideëen, wat vakliteratuur bijlezen, de website bijwerken, en mooie verhalen en topics voor columns verzamelen. En natuurlijk uitrusten, chillen en quality time met m’n gezin doorbrengen. Dat moet geen probleem zijn met zo’n heerlijke werk-en chillplek!

En dan hoop ik jullie na de vakantieperiode weer fris en vrolijk te kunnen begroeten voor een nieuwe serie verhalen vanuit de gloednieuwe coachingspraktijk. Fijne vakantie allemaal!

Multiculturele samenleving? Intercultureel samenwerken! (deel 2)

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 09-06-18; www.amigoe.com

Deel 1 van de column over Intercultureel Samenwerken op Curaçao ging over de overeenkomsten, verschillen, en valkuilen van interculturele teams en organisaties.

In deel 2 zal ik ingaan op praktijkvoorbeelden; zowel de succesverhalen alsook de minder geslaagde voorbeelden komen aan bod. Daarnaast is er aandacht voor de oplossingen voor,- en voordelen van intercultureel samenwerken.

Maar laten we eerst even teruggaan naar vorige maand, waarin drie praktijkvoorbeelden werden gegeven: de Nederlandse Manager, het Multi-culti bedrijf en het Controlerend Orgaan. Hoe is het hen sinds de begeleidingstrajecten -die bestonden uit coaching, advisering en training- vergaan?

Met de Nederlandse manager werkte ik aan interculturele communicatievaardigheden, aan uitbreiding van cultuurkennis, en de houding. Daarnaast lag de nadruk op het herkennen van grenzen: waarin liggen de overeenkomsten, en waar liggen ze (te) ver uitelkaar? Tot hoever ga je in iets mee? En: wanneer mogen je eigen normen en waarden de leidende factor zijn?

We werkten daarnaast actief aan zelfacceptatie. Hij zag in dat hij te direct was, te zakelijk en te resultaatgericht. De cultuur op Curaçao -een ‘wij’-gerichte cultuur gedreven door emotie- vraagt een meer persoonlijke benadering, vanuit de bestaande relatie tussen mensen onderling. Terwijl hij was gewend aan de nederlandse cultuur; een ‘ik’-gerichte cultuur gedreven door ratio. Toen hij dit doorhad, begn hij zich te realiseren dat er niet zozeer een ‘goed’ of ‘fout’ bestond qua benadering en aanpak, en dat ook hij slechts handelde vanuit zijn eigen referentiekader.

Dat laatste punt gaf hem het belangrijke inzicht, dat er dus ook geen absolute waarheid bestond op het gebied van ‘wie heeft er gelijk’. Iedereen handelt vanuit zijn of haar culturele en opvoedkundige referentiekader; een kader dat zo gewoon wordt, dat het  ‘waarheid’ lijkt te zijn. Maar door te emigreren, ontdekte hij dat er meerdere waarheden bestaan (bijv. omtrent zaken als afspraken maken, op tijd komen, kwaliteit van leven, sociale omgang en arbeidsethos).

N.a.v de verkregen inzichten ging hij actief op de arbeidsrelaties investeren, maar: zonder zichzelf te verliezen of verloochenen, en met behoud van de eigen grenzen.

De multi-culti afdeling in het internationale bedrijf knokte elkaar uiteindelijk ‘de tent uit’ waardoor er een nagenoeg nieuw team ontstond. Hierna werden gezamenlijk nieuwe afdelingsdoelen- en afspraken opgesteld, waarin iedereen zich beter kon vinden. Ook was er meer aandacht voor leuke, gezamelijke teamctiviteiten. Er werd echter veel te weinig aandacht besteed aan de afdelingswaarden, de cultuurverschillen en aan de bestaande vooroordelen. Hierdoor bleef lange tijd  -onnodig- onderling wantrouwen, oud zeer en jaloezie voortbestaan. Bevordering van transparantie en openheid blijft bij deze afdeling en organisatie een aandachtspunt, omdat niet iedere persoon en iedere cultuur gewend is om zijn of haar gevoelens en mening uit te spreken. Dit bedrijf doet er goed aan om gezamenlijk een Code of Conduct op te stellen (gedragscode voor alle medewerkers), en om het onderlinge vertrouwen weer op te bouwen. Van daaruit zal er automatisch meer duidelijkheid, transparantie en openheid ontstaan, en dat is -gecombineerd met heldere afspraken, doelen en teamplezier-  een goede basis voor intercultureel samenwerken.

Het controlerend orgaan ging een apart traject aan voor teambuilding, interne verbetering en groei. Want de context van het onderlinge contact -gevoel van ongelijkwaardigheid door de tweedeling in posities- was een belangrijke factor, die niet zomaar ineens veranderd kon worden. Na een tijd vertaalde zich dit in meer eenheid en winst op alle gebieden. Bepaalde oneerlijke constructies in salaris en randvoorwaarden werden opgeheven of tenminste verbeterd. Behoeften en wensen werden nadrukkelijker uitgesproken, zodat er meer onderling begrip en eenheid ontstond. Want zoals ik vorige keer reeds benadrukte: uiteindelijk willen we als mensen allemaal hetzelfde. Er kwam veel meer onderlinge dialoog, en in plaats van praten óver elkaar, werd er nu veel meer mét elkaar gepraat. Verschillen en misconcepties in taal en opvattingen werden zo opgehelderd en overbrugt, waardoor meer werkplezier ontstond, betere afstemming en, dientengevolge, een veel beter produkt.

Naast deze voorbeelden uit de coachingspraktijk zijn er talloze andere voorbeelden van interculturele samenwerkingen. Gelukkig zitten daar ook vele, mooie succesverhalen bij, en deze deel ik graag met jullie:

  • De snoepwinkel; alwaar de enige Nederlandse medewerkster in het team op warme en humoristische wijze steun krijgt bij het actief leren van het Papiaments. En toen ze een bepaald woord correct wist uit te spreken, kreeg ze spontaan van hen een appausje. Vervolgens werd het durven uitspreken van Papiamento tegen de klanten voor haar een stuk makkelijker omdat ze wist: they’ve got my back. Hetgeen vervolgens ook weer de collegialiteit, het werkplezier en klantcontact bevorderde.
  • Het moderne hotel; waar op de afdeling Housekeeping een diversiteit aan medewerkers uit verschillende windstreken werken. Om de eenheid te bevorderen kookt de manager jaarlijks voor het team een intercultureel kerstdiner, spreekt hen zoveel mogelijk aan in hun eigen taal en geeft hen bij feestjes extra tijd om zich voor te bereiden om er zo mooi mogelijk uit te kunnen zien. Omgekeerd gaan de medewerkers voor hem door het vuur en voelen zich gewaardeerd en begrepen.
  • Jaarlijkse Triathlon; sport verbroederd, dat blijkt maar weer als de organisatie en sporters bij de lokale Triathlon actief zijn. Samenwerking, plezier, een gezamenlijk doel en actieve inzet leiden steeds tot samensmelting der culturen. Hierdoor wordt het ieder jaar een feest van eenheid, succes en grote prestaties.

Kortom: wie de tijd neemt om te investeren in kennis over andere culturen, de taal te leren of begrijpen, en bovenal te denken in overeenkomsten i.p.v. verschillen, zal de rijkdom van diversiteit op de werkvloer ontdekken en ten volle kunnen inzetten, met zakelijke én persoonlijke groei tot gevolg. Free your mind…and the rest will follow. Neemt u de uitdaging aan?

Niki blogt

Een heerlijk dagje naar het strand 

Een nieuwe blog met een misleidende titel. Het roept immers beelden op van tropische vergezichten, wuivende palmen, zon, zee, ligbedden en ontspanning. En dat klopt; het was er allemaal! Behalve... Lees verder →